An heol a save goustadik war ar feurm, e su Bro-C’hall. Ar bleunioù ruz a zigore, ar sigaled en em astenne war ar gwez-pin, ha, evel bep mintin, e krapas Kabiten Jack war doenn an yerdi.
C’hwezhañ a reas e vruched, sevel e grib, digeriñ e veg ledan-ledan ha…
— Kouik.
Netra ken. Kokoriko ebet, tamm ebet.
Kabiten Jack a reas ur pas, a skarzhas e c’houzoug hag a esaeas adarre :
— Kouiiik…
D’ar mintin-se, den ne zihunas d’an eur. Na ar yer, na Joe ar marc’h kozh, na zoken saout ar feurm amezek. An holl a gouskas, a gouskas, a gouskas… betek ma oa an heol uhel-uhel en oabl.
Matilda, ar yarig alaouret, a zigoras ul lagad, ha goude egile.
— O ! Met deiz eo dija, ha pell zo !
Klask a reas Kabiten Jack gant he daoulagad. En ur c’horn eus an yerdi edo, krommet en ur bellennig, e grib izel, ha ken trist e zremm ma voe gwasket kalon Matilda.
— Kollet en deus Kabiten Jack e vouezh, a hiboudas Océane, he mamm.
— N’eo ket re fall, a grozmolas Mémé en ur vazailhat. Evit ur wech, em eus kousket betek kreisteiz !
Matilda avat ne oa ket laouen tamm ebet. Gwir eo, Kabiten Jack a gane e-maez an ton. Gwir eo, e c’harme « War sav, soudarded ! » bep mintin. Met hep e gokoriko, ar feurm ne oa ket ken ar feurm.
Evel boaz, Oscar a c’hortoze dija en tu all d’ar gael, azezet war e bavioù, e lost sonn evel ur bluñvenn.
— Hei, Matilda ! Un dra iskis a c’hoarvez er mintin-mañ, n’eo ket ? N’em eus ket klevet ar c’hilhog !
— Setu ar gudenn, eme Matilda. Kollet en deus e vouezh. Ret eo e sikour !
— Sikour Kabiten Jack ? a lavaras Oscar, souezhet. An hini a youc’h « D’an armoù ! » bep gwech ma’m gwel ?
— Ya, eñ e-unan, a respontas Matilda, he divaskell kroaziet. Trist-kaer eo.
Oscar a grafas e skouarn, hag a vousc’hoarzhas :
— Mat eo. Deomp da welet Mestr Herculus, gouzout a ra pep tra diwar-benn pep tra !
Ha hop, Matilda en em riklas dre ar blankenn a vrall e-barzh ar gael. Evit ur wech, ne oa ket ezhomm da daoler evezh : re zigalon e oa Kabiten Jack evit evezhiañ forzh petra.
An daou vignon a redas betek an ti bras savet e beg ar gwez.
— MEEEESTR HERCULUS ! a youc’has Oscar.
— MEEESTR HERCULUUUS ! a lavaras Matilda ivez.
Ar c’haouan kozh a astennas e benn er-maez, a stokas ouzh framm an nor — bong ! — hag a ziskennas en ur nijal a-dreuz.
— A, ma mignoned yaouank ! Petra a c’hallan ober evidoc’h ?
— Kabiten Jack eo, a zisplegas Matilda. N’en deus kokoriko ebet ken !
Herculus a serras e zaoulagad un tammig, a stouas e benn, hag a respontas, gouiziek-tre e zoare :
— Korriganed ? Met bez’ ez eus anezho e pep lec’h en noz ! Ar c’horrigan, gwelit, a zo ur boudig bihan-bihan eus familh an tud-noz, a gar dañsal en-dro d’ar mein-hir dindan sklêrijenn al loar ha…
— Nann, nann ! a glochas Matilda. N’eo ket KORRIGAN ! KO-KO-RI-KO !
— Ooooh, eme ar c’haouan. Ar c’hokoriko ! Met un afer pounner-tre eo !
Oscar a zalc’he e gof, kement e c’hoarzhe.
Herculus a bedas anezho da zont en e vurev, leun a levrioù poultrennek. Tennañ a reas unan anezho, unan bras-bras, c’hwezhañ warnañ — pfffff ! — ha steuziañ en ur goumoulenn boultrenn.
— Atchoum ! A, setu ! « Sirop ar mouezhioù kollet ». Tri zra a zo ret deoc’h : ul loaiad mel alaouret, ur bolennad dour feunteun fresk, ha kement-se a rank bezañ tommet war un tan dous-tre, dous-dous e gwirionez, a-hend-all e tev ar sirop.
Matilda hag Oscar a sellas an eil ouzh egile. An hevelep mennozh o doa war un dro.
— Galileo, Hector ha Flamme ! emezo a-unvouezh.
Pazenn gentañ : gwezenn gleuz Galileo, an ourzig farsus.
— Mel ? Evit saveteiñ mouezh ur c’hilhog ? Sur a-walc’h ! eme Galileo en ur zigeriñ ur pod.
Sankañ a reas ul loa er mel, he zennañ alaouret-holl hag o tiverañ… hag, hep ober a-ratozh (pe dost), he lakaat en e c’henou.
— Galileo ! a youc’has Matilda hag Oscar.
— Oups, eme an ourzig, e jodoù peg-holl. Evit gwiriañ e oa mat, hepken. Mat-tre eo.
Leuniañ a reas un eil loa, hag he skuilhañ, ar wech-mañ, en ur podig serret mat. Gina, e vamm, a lakaas ivez un nebeut gwispidi mel e sac’h Matilda, « evit an hent ».
Eil bazenn : ar stêr, e-lec’h ma laboure Hector ar c’hastor war e stankell.
— Dour feunteun ? An hini gwellañ a red just a-dreñv ma stankell. Met evit mont di, ret eo kemer… ar riskler !
— Youpiii ! a youc’has Matilda hag Oscar.
Wouch ! Splach ! Plouf !
Riklañ a rejont, strinkañ dour, riklañ en-dro (evit bezañ sur, hepken), hag Hector a leunias ur bolennig plusk gant an dour sklaerañ ha freskañ eus ar c’hoad a-bezh.
— Diwallit na skuilhfec’h anezhañ ! emezañ.
Oscar a zougas ar volenn, aketus evel ur maout. Ne gerzhe ket ken : riklañ a rae war beg e bavioù.
Trede pazenn : mougev Flamme. Hag evit mont di, ret e oa tremen dre hentoù dindan douar Dadou.
Dadou ar goz a zegemeras anezho en ur reizhañ e lunedoù.
— Deuit war ma lerc’h, ma mignoned ! Kleuzet em eus un hent-berr nevez. Ha sellit !
War un treust nevez-flamm, en doa kizellet Kabiten Jack… e veg digor-bras hag e c’houzoug astennet, o kanañ.
— Dec’h em eus graet anezhañ, eme Dadou. Ne ouien ket c’hoazh e oa o vont da goll e vouezh !
Ar vein lugernus a sklêrijenne an hent. Treuziñ a rejont ar pont koad kozh (Oscar ne lammas ket warnañ ar wech-mañ, abalamour d’ar volennad dour), ha kavout a rejont Flamme kousket war ribl al lenn, o rochal evel un arnevig.
— Flamme ! Ezhomm hon eus ac’hanout !
An aerouant a zigoras ul lagad, a anavezas e vignoned, hag e zremm a sklaeras.
— Ma mignoned ! Peseurt plijadur ! Chom a reot da verennañ, emichañs ?
— Da gentañ, ret eo tommañ ar sirop-mañ, eme Matilda. Met Mestr Herculus en deus lavaret : un tan dous-tre, dous-tre.
Flamme a dennas e alan don-don, ha…
— NANN ! a youc’has an tri mignon war un dro.
An aerouant a chomas a-sav krenn, e jodoù c’hwezhet.
— O, digarez. Ar boaz eo.
Neuze e c’hwezhas goustadik-goustadik, evel pa c’hwezher war ur c’houlaouenn deiz-ha-bloaz hep fellout he lazhañ. Ur flammig c’hlas a zañsas dindan ar volenn. Ar mel a deuzas en dour, ar sirop a grogas da lugerniñ evel aour, hag ur c’hwezh dudius a leunias ar vougev a-bezh.
— Ha bremañ, poent eo merennañ ! eme Flamme.
Pouf ! Un daol vras a zeuas war wel, leun a vriochennoù tomm, a dartezennoù avaloù ha, sur a-walc’h, a bodoù bras a chug avaloù.
War an hent distro, pa oant o vont er-maez eus ar c’hoad, e klevjont ur vouezh kaer-meurbet o tasseniñ e-touez ar gwez-pin :
— La la laaaaa… Tri tri triiii…
War ur skourr, ur sigalenn vihan, gwisket gant ur mouchouer-gouzoug ruz bihanik-bihan, a gane, he daoulagad serret.
— Demat ! eme Matilda. Piv oc’h-c’hwi ?
— Chanterelle on, kanerez opera, d’ho servijañ ! Ur sonadeg a roan bep noz war ar gwez-pin. Ha c’hwi, petra eo an dra lugernus-se a zougit ?
Matilda a gontas dezhi an istor a-bezh. Dañsal a reas kornigoù Chanterelle.
— Ur c’hilhog en deus kollet e vouezh ? Met ma micher eo an dra-se ! Ar sirop, mat eo. Met ur sirop hag ur gentel ganañ, gwelloc’h c’hoazh !
— Ur gudenn zo, hepken, eme Oscar. Penaos lakaat Kabiten Jack da evañ ar sirop ? Mar klev ez a Matilda kuit eus an yerdi, kastizet e vo da viken !
An holl a brederias. Pell. Pell-pell.
Neuze e savas ur mennozh e penn Matilda.
— Joe !
War ar feurm, Joe ar marc’h kozh a selaouas ar steuñv en ur fiñval e ziskouarn.
— Peurliesañ e ran trouz evit pellaat Kabiten Jack diouzh an dourlec’h. Ha bremañ e fell deoc’h e tennfen anezhañ betek eno ?
— Just ! eme Matilda. Un ijin war an tu gin !
Joe a c’hoarzhas ken kreñv ma c’hristilhas.
E-keit ma tiwalle Oscar, Matilda a skuilhas goustadik-goustadik ar sirop alaouret er c’hornig eus an dourlec’h ma teue Kabiten Jack da evañ bepred. Chanterelle, hi, en em guzhas er wezenn-fiez just a-us.
Neuze Joe a dostaas ouzh ar c’hilhog hag, gant ur vouezh sirius-tre, e lavaras dezhañ :
— Kabiten, ur rener a rank mirout e nerzh. Evañ un tammig a zlefec’h. Mat-dispar eo dour an dourlec’h fenoz.
Kabiten Jack, re drist evit breutaat, a drotas betek an dourlec’h hag a evas ur banne. Hag un eil. Hag un trede.
— Hmm ! Blaz mel zo gant an dra-mañ… emezañ, a vouezh izel.
Ha neuze, eus ar wezenn-fiez, e krogas Chanterelle da ganañ goustadik-goustadik :
— Do… re… mi…
Hep ober van zoken, Kabiten Jack a zigoras e veg hag a adlavaras :
— Do… re… mi…
Distroet e oa e vouezh !
— Fa… sol… la… si… DO ! a ganas Chanterelle.
— Fa… sol… la… si… DO ! a ganas Kabiten Jack.
Ha, evit ar wech kentañ en e vuhez… e kane e ton !
Chom a reas e veg digor, ha goude e sellas tro-dro dezhañ. Met ne welas nemet Joe, a jaoge ur blousenn evel pa ne vije netra.
E-keit-se, Matilda a oa aet dija en tu all d’ar blankenn a vrall.
— Noz vat, Oscar, betek warc’hoazh ! emezi en ur hiboudal.
— Betek warc’hoazh, Matilda ! a respontas Oscar en ur hejañ e lost.
Antronoz vintin, Kabiten Jack a bignas war an doenn, a c’hwezhas e vruched hag a youc’has :
— Kokorikooooo !
Ur c’hokoriko dispar. Ront, dous, laouen. Ken kaer ma stlakas ar yer o divaskell, ma c’hristilhas Joe gant al levenez, ha ma vlejas zoken saout ar feurm amezek ur « bravo ».
Matilda, hi, a vousc’hoarzhe e-kuzh.
Met daou zeiz goude…
— KOKORIKOOOOOOO ! WAR SAV, SOUDARDED !
Ken e-maez an ton ha kent. Muioc’h c’hoazh, marteze.
— Met Kabiten, a c’houlennas Océane, dec’h e kanec’h ken brav !
Kabiten Jack a c’hwezhas e vruched :
— Ur vouezh e ton, brav-tre eo. Met ne son ket a-walc’h evel ur rener !
An yerdi a-bezh a darzhas gant ar c’hoarzhin. Ha Matilda a c’hoarzhas kreñvoc’h eget an holl.
An noz-se, e-kichen ar gwez-pin, e voe klevet Chanterelle o reiñ he sonadeg. Ha du-hont, pell, en deñvalijenn, unan bennak a vouskane war un dro ganti… un tammig e-maez an ton, met a-greiz-kalon.
Matilda en em stardas ouzh he mamm hag a gontas goustadik evit mont da gousket :
— Unan… mamm, daou… mémé, tri… mamé, pevar…
Met a-raok zoken erruout betek Manon, he daoulagad a serras.
Mont a reas da gousket en ur huñvreal eus sirop alaouret, eus ur c’haouan a gemmeske ar c’horriganed hag ar c’hanaouennoù, hag eus ur sigalenn vihan gant ur mouchouer-gouzoug ruz.
✨ Echu… met ket evit pell !