N’edo ket c’hoazh an deiz savet mat, ha dija, eus lein doenn an yerdi, e stlepe Kabiten Jack e c’harm brudet :
— KOKOOORIKOOOOOO !
Ken e-maez an ton ma tihunas n’eo ket hepken ar yer, met ivez saout ar feurm amezek.
— Ma Doue… bep mintin, an hevelep kanaouenn, a c’hrozmolas Océane, mamm Matilda.
Matilda, hi, a zigoras ul lagad, ha goude egile, hag a lavaras dezhi hec’h-unan :
— Ne chomin ket stanket amañ hiziv, c’hoant avantur am eus !
Evel boaz, Oscar a c’hortoze dija er-maez, azezet war e bavioù, mall warnañ.
— Hei, Matilda ! Deus buan ! Mont a reomp da di Dadou ! Marteze en deus kizellet un hent nevez dindan douar !
Ar yarig en em riklas didrouz dre ar blankenn a vrall er gael.
— Chut ! emezi. Mar tap Kabiten Jack ac’hanomp, kollet on !
Ha hop, an daou vignon a yeas kuit e-kuzh, gant glizh ar mintin o lugerniñ c’hoazh war ar geot.
Pa errujont e ti Dadou, souezh : goz ebet. An daol goad kizellet a oa goullo, nemet un notennig skrivet gant evezh.
— « Aet on d’ar vougev da glask mein evit ma labourva », a lennas Oscar.
— O nann, eme Matilda, ha me hag a felle din c’hoari gantañ…
O treiñ en-dro d’al liorzh, e weljont ur banell nevez, staget a-us d’un hent dindan douar :
— Sell, eme Oscar en ur ziskouez. Lakaet en deus zoken ur banell : « Mougev → ».
Matilda a lammas gant al levenez :
— Deomp di neuze !
An hent dindan douar a oa kaer-meurbet. An treustoù-skor a zouge dremmoù o vousc’hoarzhin, bleunioù, loened, kizellet pizh-pizh. Zoken Kabiten Jack a oa eno, gant e grib re vras hag e zremm fuloret.
Matilda a chomas a-sav, he beg digor :
— Kredet e vefe ez eo ur palez !
Oscar a c’hwezhas e vruched :
— Ha sell, kaeroc’h on amañ eget e gwirionez !
Mein bihan lugernus plantet er mogerioù a sklêrijenne o hent. Kammedoù an daou vignon a dassene goustadik, evel ur ganaouenn guzh.
Goude un trepas hir, a-daol-trumm, e teuas pep tra da vezañ du. Mein lugernus ebet ken. Netra nemet un trouz dour hag a lakae da grenañ.
— Glou, plouf, glou…
Matilda a grenas un tammig.
— Aon am eus, Oscar…
Oscar a dastornas hag a gavas ul letern gozh lakaet war al leur. Ur wech enaouet, e tiskouezas ur vougev vras-meurbet, ken bras ma rae o mouezhioù hekoioù diziviz.
Ul lenn deñval a astenne betek pell. Evit he zreuziñ, e oa ur pont koad kozh a wigoure, met a seblante bezañ bet kempennet nevez zo.
— Hep mar ebet, eme Oscar evit he lakaat sioul, labour Dadou eo, penn-da-benn !
Matilda a stardas he divaskell outi en ur vont war-raok, pep gwigour eus ar pont o lakaat anezhi da grenañ. Oscar, farsus, en em lakaas da lammat a-ratozh war ar plenk.
— Paouez ! a youc’has Matilda, o tarzhañ gant ar c’hoarzh en desped dezhi.
En tu all, e klevjont un trouz iskis.
— Snif… bouhouhou…
En ur dostaat, e weljont Dadou… dirak un aerouant ramzel gant skantoù o lugerniñ. Met an aerouant a ouele evel ur bugel.
Matilda en em guzhas a-dreñv Oscar.
— Un aerouant !!!
Oscar a blegas e benn a-gostez :
— Gortoz… trist e seblant bezañ.
Dadou, dielanet, a zisplegas :
— Flamme en deus un tamm koad stanket etre e skantoù. Esaeet em eus, met netra d’ober !
Matilda a brederias.
— Oscar, te zo kreñv ! Esae !
Oscar a dostaas, a grogas en tamm koad gant e zaouarn, a sachas, a sachas c’hoazh…
— Aaaaah !
Plop ! An tamm a strinkas hag a gouezhas el lenn.
An aerouant a dennas un huanad frealz, hag e zaeroù a baouezas diouzhtu.
— Aaaah… trugarez, ma mignoned ! Saveteet hoc’h eus ac’hanon !
Matilda, lorc’h enni, a lakaas ur plastrig steredet war ar skant gloazet.
— Setu, brav-tre ha nevez-flamm !
Flamme a c’hoarzhas, e vouezh o tasseniñ evel ur gurun laouen.
— Evit lavaret trugarez deoc’h, e roin deoc’h ma sekred : gallout a ran lakaat da zont war wel kement tra a fell deoc’h da zebriñ !
Fiñval a reas un ivin ha pouf : un daol goad vras-meurbet a zeuas war wel, leun a voued dudius. Briochennoù, gwastilli mel, tartezennoù avaloù, fourmaj, kaotigell… ha, sur a-walc’h, podoù bras leun a chug avaloù.
— Me, ur vriochenn domm-tomm a fell din, eme Matilda.
— Me, tostennoù dre vi, a respontas Oscar.
— Ha me, ur plad mein lugernus, a lavaras Dadou en ur darzhañ gant ar c’hoarzh.
Azezañ a rejont o fevar e sal-debriñ an aerouant, ur vougev sklêrijennet gant un tan hud.
— An daol ? eme Flamme en ur vousc’hoarzhin. Dadou eo en deus graet anezhi evidon.
Dadou a c’hwezhas e vruched, lorc’hekoc’h eget biskoazh.
Pa grogas an heol da ziskenn, e voe ret mont kuit.
Flamme a ambrougas anezho betek ar pont. Matilda en em strinkas etre e zivaskell evit lavaret kenavo dezhañ.
— Te eo an aerouant hegarañ er bed, emezi.
War an hent distro, ar c’hoad a seblante bezañ disheñvel, evel pa fellfe dezhañ mirout sekred o avantur. Ar prenved-goulou a enaoue an eil goude egile, evel leternioù bihan a-hed ar wenodenn.
Matilda a lamme en ur gontañ da Oscar pegen plijet e oa bet gant merenn hud Flamme, e-keit ma chome Dadou un tammig war-lerc’h, e fri goloet c’hoazh a sukr.
— Ha krediñ a rez e welimp an aerouant en-dro ? a c’houlennas Matilda.
Oscar, o hejañ e lost, a respontas :
— Sur a-walc’h ! Bremañ ma’z omp e vignoned, e pedo ac’hanomp da verennoù all, sur !
Hag an tri a darzhas gant ar c’hoarzhin, o mouezhioù o kemmeskañ gant mouskan ar gwez er serr-noz.
War ar feurm, Joe a dennas evezh evel bepred !
Kabiten Jack, o krediñ e oa un dagadenn o tont, a droas en-dro evel ur gornigell hag a lammas en aer.
Oscar ha Matilda a varve gant ar c’hoarzh.
— Noz vat, Oscar, betek warc’hoazh ! eme Matilda.
— Betek warc’hoazh ! a respontas Oscar.
Ha Matilda a dennas gounid eus an digarez evit en em riklañ en yerdi.
En yerdi, Océane, mamm Matilda, he doa en em staliet e-kreiz. Mémé ha Mamé, ha goude Manon, Enora hag Aurégane, a oa holl a-renk war ar c’hlud.
Matilda en em riklas en o zouez, he fenn leun c’hoazh a stered.
Kontañ a reas goustadik evit mont da gousket :
— Unan… mamm, daou… mémé, tri… mamé, pevar…
Met a-raok zoken erruout betek Manon, he daoulagad a serras.
Mont a reas da gousket en ur huñvreal eus Flamme, an aerouant kalon-vras, a lakae da zont war wel briochennoù tomm ha lennoù lugernus evit e vignoned hepken.
✨ Echu… met ket evit pell !