Evel bep mintin, an heol a save goustadik war ar feurm, er su. Hag evel bep mintin…
— KOKORIKOOOO ! a vlejas Kabiten Jack eus doenn an yerdi.
Sur a-walc’h, e kane bepred e-maez an ton. Met evitañ, e oa « ur vouezh rener ».
El lez, Matilda a bike en ur huñvreal, pa welas o tont he mignon Oscar, al louarn rous.
— Hei, Matilda ! Deus, deomp kuit e-kuzh ! Un dra a bouez am eus da ziskouez dit.
Ha hop, evel boaz, Matilda en em riklas dindan ur c’horn eus ar blankenn a vrall er gael (gouzout a rae an hent-kuzh dre eñvor bremañ).
Asambles, e redjont buan dre ar c’hoad betek an ti savet e beg ar gwez, e-lec’h ma chome Mestr Herculus, ar c’haouan fur.
— MEEEESTR HERCULUS ! a youc’has Oscar.
— MEEESTR HERCULUS ! a lavaras Matilda ivez.
Sur a-walc’h, ar c’haouan, un tammig bouzar bepred, ne respontas ket diouzhtu.
Dont a reas er-maez en ur stokañ gant e zivaskell, a reas div dro en-dro dezhañ e-unan, ha goude en em ziazezas gant un aer gouiziek-tre.
— A, ma mignoned yaouank ! Ha gouzout a rit eo Noz ar Stered-Red fenoz ?
Displegañ a reas en doa staliet ur bellwelerez vras e skiber ar c’houer, ha ma c’hallfe Matilda dont, e welfe un arvest dispar en oabl.
Matilda a stlakas he divaskell, entanet-holl :
— Met penaos e c’hallin mont er-maez eus an yerdi fenoz ? Kabiten Jack a evezh pep tra !
Oscar, fin evel ul louarn, a vousc’hoarzhas e-kuzh :
— Aes ! Lakaat a raimp ur Matilda faos en da wele, ha kleuziañ a raimp un tunnel betek ar skiber !
— Ya, met… ne ouzomp na kizellañ na kleuziañ… a hirvoudas Matilda.
Neuze, e korn an hent, en em gavjont gant Dadou, ar goz kalvez.
Dadou a oa o kizellañ ur c’habell-touseg e koad, ken gwirion ma vije bet kredet e oa unan gwir.
Tro-dro dezhañ, hentoù bihan dindan douar a oa kinklet gant treustoù kizellet enno dremmoù o vousc’hoarzhin.
— O, met dispar eo ! eme Oscar. Dadou, ha gallout a rez hor sikour ?
— Sur a-walc’h, a respontas ar goz en ur reizhañ e lunedoù. An delwenn, me a ra ganti, hag an tunnel ivez ! Emgav fenoz.
Dieubet o spered, Matilda hag Oscar a yeas da ziskuizhañ en ur prad bihan e-kreiz ar c’hoad. Degaset o doa ur merenn : tammoù bara, un tammig kaotigell, ha kraoñ-kelvez skrapet gant Oscar.
Ijinañ a rejont mil c’hoari :
• Oscar a rae van da chaseal ar balafenned a gase Matilda a-ratozh war e fri.
• Ur redadeg-speg a rejont ouzh ar gwez : an hini a skoe buanañ a c’hounide (Matilda a gollas, sur a-walc’h).
• Ha c’hoari a rejont da « piv a c’hoarzho da ziwezhañ »… met Matilda a c’hoarzhe atav da gentañ.
Pa grogas an heol da ziskenn, e tistrojont didrouz.
Joe, ar marc’h kozh, en doa ijinet c’hoazh un doare nevez da dennañ evezh : ar wech-mañ, en em lakaas da sachañ war gloc’h an dourlec’h evel war ur c’hloc’h-alarm.
Kabiten Jack, trubuilhet-holl, a grogas da redek en ur c’helc’h en ur youc’hal :
— D’an emgann ! Difennit ar feurm !
O tennañ gounid eus ar c’hemmesk, Matilda a zistroas hep kudenn ebet.
Diouzh an noz, Dadou a zeuas en-dro gant un delwenn goad eus Matilda, ken gwirion ma vije bet lavaret edo o vont da glochat.
— Mat eo n’eo ket pounner, eme Matilda en ur stlejañ anezhi d’he flas en yerdi.
Matilda a lakaas an delwennig goad en yerdi gant evezh. Ur sell diwezhañ a daolas war he zud, kousket-mik, ha goude ez eas da adkavout Oscar ha Dadou dirak toull an hent dindan douar.
Ar goz, lorc’h ennañ evel ur roue, a savas ul letern vihan graet en ur maen lugernus, hag a lavaras :
— Deuit war ma lerc’h, ma mignoned ! Degemer mat em falez dindan douar !
Mont a rejont tre en tunnel, ha Matilda a zigoras he daoulagad bras-bras. Mogerioù douar an tunnel a oa kreñvaet gant treustoù kizellet. War bep hini anezho, Dadou en doa kizellet dremmoù o vousc’hoarzhin : Joe ar marc’h, Kabiten Jack ar c’hilhog (gant ur grib re vras, farsus-tre !), ha zoken Matilda hag Oscar, laouen ha fin.
Al leur a oa kompez evel ul leur-zañs, hag a-wechoù, mein bihan lugernus plantet er mogerioù a sklêrijenne o hent.
— Waou ! a youc’has Matilda. Kaeroc’h eo eget yerdi Mémé ha Mamé !
Oscar, eñ, a zalc’he e gof, kement e c’hoarzhe o welet kizelladurioù iskis Dadou.
An tri mignon a gendalc’has da vont war-raok, souezhet-holl, betek ma weljont, pell, ur bann sklêrijenn o tont diouzh ur skeul : erru e oant dindan ar skiber.
War al leur uhel, a-us d’ar pakadoù plouz, e kavjont… labouradeg steredoniezh Mestr Herculus ! Kartennoù an oabl a c’holoe ar mogerioù, ha lunedoù-brasaat a oa a-stlabez e pep lec’h.
Dre ar prenestr hanter-zigor, e klevjont Herculus oc’h erruout. Hag evel bepred… e stokas teir gwech a-raok gallout mont tre dre an toull.
— Aï ! Aoutch ! Flap ! Peseurt mennozh, ober ur prenestr ken strizh ! a c’hrozmolas.
Staliet mat en diwezh, e tisplegas dezho e teufe stered-red war-dro hanternoz, ha ma c’hallfe pep hini ober un hetadenn.
Da hanternoz just, ar sklêrijenn gentañ a faoutas an oabl.
— Ooooooh ! eme an tri mignon.
Matilda, souezhet-holl, a soñjas start-start : « Ma hetadenn eo bezañ atav e-touez ma familh ha ma mignoned. »
Oscar a reas an hevelep hetadenn en e gorn, hep he lavaret. Ha Dadou, na wele ket mat, a c’houlennas hepken :
— Kontit din pizh penaos emaint, ar stered-se !
Neuze e steuzias ar stered tamm-ha-tamm. Herculus a vazailhas :
— Mat, ma re vihan, poent eo mont da gousket.
Kemer a rejont an tunnel en-dro. Ha ar wech-mañ, ezhomm ebet da dennañ evezh : Kabiten Jack a roche ken kreñv ma c’holoe trouz o holl gammedoù.
Matilda a guzhas an delwenn en hent dindan douar « evit pa vo ezhomm », a c’hoarzhas gant he mennozh, ha goude e redas da adkavout he familh.
Mont a reas d’he gwele, ha kontañ en he fenn :
— Unan… mamm, daou… mémé, tri… mamé…
Ha n’he doe ket zoken amzer da lavaret « Manon » ma oa kousket dija.
✨ Echu… met ket evit pell !